Tur Suresi

1

وَالطُّورِۙ ١

Vet tûri.

And olsun TÛR’a / Dağ’a!— M. Özdemir

52:1

2

وَكِتَابٍ مَسْطُورٍۙ ٢

Ve kitâbin mestûrin.

Satır satır yazılmış kitab’a;— M. Özdemir

52:2

3

ف۪ي رَقٍّ مَنْشُورٍۙ ٣

Fî rakkın menşûrin.

Yayımlanmış ince yapraklarda!— M. Özdemir

52:3

4

وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِۙ ٤

Vel beytil ma’mûri.

And olsun Ma’mûr Ev’e!— M. Özdemir

52:4

5

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِۙ ٥

Ves sakfil merfûi.

And olsun Yükseltilmiş Tavan’a!— M. Özdemir

52:5

6

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِۙ ٦

Vel bahril mescûri.

And olsun Taşkın Deniz’e ki;— M. Özdemir

52:6

7

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِـعٌۙ ٧

İnne azâbe rabbike le vâkı’un.

Senin rabbinin azâbı, elbette vaki’ olmaktadır.— M. Özdemir

52:7

8

مَا لَهُ مِنْ دَافِـعٍۙ ٨

Mâ lehu min dâfiin.

Onu hiçbir geri savacak yoktur.— M. Özdemir

52:8

9

يَوْمَ تَمُورُ السَّمَٓاءُ مَوْراًۙ ٩

Yevme temûrus semâu mevren.

O gün, Gök sürekli çalkalandıkça çalkalanır;— M. Özdemir

52:9

10

وَتَس۪يرُ الْجِبَالُ سَيْراًۜ ٠١

Ve tesîrul cibâlu seyrâ(seyren).

Dağlar yürüdükçe yürür.— M. Özdemir

52:10

11

فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّب۪ينَۙ ١١

Fe veylun yevme izin lil mukezzibîne.

Yazıklar olsun, o gün, Yalanlayanlar’a;— M. Özdemir

52:11

12

اَلَّذ۪ينَ هُمْ ف۪ي خَوْضٍ يَلْعَبُونَۢ ٢١

Ellezîne hum fî havdın yel’abûn(yel’abûne).

Onlar ki kendilerini kaptırmış oyalanıyorlar;— M. Özdemir

52:12

13

يَوْمَ يُدَعُّونَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعاًّۜ ٣١

Yevme yude’ûne ilâ nâri cehenneme de’â(de’an).

O gün Cehennem’in ateşine sürekli kakıldıkça kakılıyorlar.— M. Özdemir

52:13

14

هٰذِهِ النَّارُ الَّت۪ي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ٤١

Hâzihin nârulletî kuntum bihâ tukezzibûn(tukezzibûne).

Bu, yalanlıyor olduğunuz Ateş’tir.— M. Özdemir

52:14

15

اَفَسِحْرٌ هٰذَٓا اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ٥١

E fe sihrun hâzâ em entum lâ tubsirûn(tubsirûne).

Bu bir sihir mi? Yoksa siz mi görmüyorsunuz?— M. Özdemir

52:15

16

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُٓوا اَوْ لَا تَصْبِرُواۚ سَوَٓاءٌ عَلَيْكُمْۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٦١

Islevhâ fasbirû ev lâ tasbirû sevâun aleykum, innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Ona yaslanın! Sabredin veya sabretmeyin; size göre eşit düzeydedir. Doğrusu işliyor olduğunuz şeylere karşılık alıyorsunuz.— M. Özdemir

52:16

17

اِنَّ الْمُتَّق۪ينَ ف۪ي جَنَّاتٍ وَنَع۪يمٍۙ ٧١

İnnel muttekîne fî cennâtin ve naîmin.

Müttakîler / Sakınıp Korunanlar, cennetler ve bol nimetler içindedir.— M. Özdemir

52:17

18

فَاكِه۪ينَ بِمَٓا اٰتٰيهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَح۪يمِ ٨١

Fâkihîne bi mâ âtâhum rabbuhum, ve vekâhum rabbuhum azâbel cahîm(cahîmi).

Onlara rabb’lerinin verdiği şeylerle ilgili sevinçli olarak! Rabb’leri, onları Cahîm’in (Yakıcı Alevli Ateş’in) azâbından da korudu.— M. Özdemir

52:18

19

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَن۪ٓيـٔاً بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۙ ٩١

Kulû veşrebû henîen bi mâ kuntum ta’melûne.

İşliyor olduğunuz şeyler sebebiyle afiyetle yiyin, için!— M. Özdemir

52:19

20

مُتَّكِـ۪ٔينَ عَلٰى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍۚ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ ع۪ينٍ ٠٢

Muttekiîne alâ sururin masfûfeh(masfûfetin), ve zevvecnâhum bi hûrin înin.

Özenle dizilmiş tahtlar üzerine kurulmuşlardır. Onları iri gözlü huriler ile eşleştirdik.— M. Özdemir

52:20

21

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِا۪يمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَٓا اَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍۜ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَه۪ينٌ ١٢

Vellezîne âmenû vettebeathum zurriyyetuhum bi îmânin elhaknâ bihim zurriyyetehum ve mâ eletnâhum min amelihim min şey’in, kullumriin bi mâ kesebe rehînun.

İman etmiş ve soyları kendilerine iman ile tâbi’ olmuş kimselere gelince; onlara soylarını ilhak ettik / kattık. Onlara amellerinden hiçbir şeyi eksik vermedik. Her bir kişi kazandığı şeylerle ilgili bir rehindir.— M. Özdemir

52:21

22

وَاَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ٢٢

Ve emdednâhum bi fâkihetin ve lahmin mimmâ yeştehûn(yeştehûne).

Onlara çok arzuladıkları şeylerden et ve meyveleri bol bol verdik.— M. Özdemir

52:22

23

يَتَنَازَعُونَ ف۪يهَا كَأْساً لَا لَغْوٌ ف۪يهَا وَلَا تَأْث۪يمٌ ٣٢

Yetenâzeûne fîhâ ke’sen lâ lagvun fîhâ ve lâ te’sîmun.

Orada birbirine kadeh sunarlar. Orada ne bir boş söz vardır, ne de günah işlemek!— M. Özdemir

52:23

24

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ۬ مَكْنُونٌ ٤٢

Ve yetûfu aleyhim gılmânun lehum ke ennehum lû’luun meknûnun.

Onlar için oğlan hizmetçiler / garsonlar onların etrafında döner. Sanki onlar saklı inciler gibidir.— M. Özdemir

52:24

25

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٥٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Onların bir kısmı bir kısmıyla karşılaşmış, soruyorlar.— M. Özdemir

52:25

26

قَالُٓوا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ ف۪ٓي اَهْلِنَا مُشْفِق۪ينَ ٦٢

Kâlû innâ kunnâ kablu fî ehlinâ muşfikîn(muşfikîne).

Dediler ki: -"Biz, ailemizin içinde daha önce endişeliydik".— M. Özdemir

52:26

27

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰينَا عَذَابَ السَّمُومِ ٧٢

Fe mennallâhu aleynâ ve vekânâ azâbes semûm(semûmi).

Allah bize karşılıksız nimet verdi / lutfetti. Bizi Kavurucu Azâp’tan korudu.— M. Özdemir

52:27

28

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُۜ اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّح۪يمُ۟ ٨٢

İnnâ kunnâ min kablu ned’ûh(ned’ûhu), innehu huvel berrur rahîm(rahîmu).

Biz, önceden O’na dua ediyorduk. O, gerçekten Rahîm Berr’dir. ***— M. Özdemir

52:28

29

فَذَكِّرْ فَمَٓا اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍۜ ٩٢

Fe zekkir fe mâ ente bi ni’meti rabbike bi kâhinin ve lâ mecnûn(mecnûnin).

Öğüt ver! Senin rabbinin nimeti sebebiyle sen ne bir kâhinsin, ne bir mecnûn!— M. Özdemir

52:29

30

اَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِه۪ رَيْبَ الْمَنُونِ ٠٣

Em yekûlûne şâirun neterabbesu bihî reybel menûni.

Bu durumda "Menûn" / Mecnûn kuşkusu gözlediğimiz bir şair" diyorlar.— M. Özdemir

52:30

Tur

Not Ekle