Beled Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

لَٓا اُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِۙ ١

Lâ uksimu bi hâzel beled(beledi).

Yemin ederim bu kente ki, iş onların sandığı gibi değildir!— Y.N.Öztürk

90:1

وَاَنْتَ حِلٌّ بِهٰذَا الْبَلَدِۙ ٢

Ve ente hıllun bi hâzel beled(beledi).

Sen bu kente mahremsin/bu kente gireceksin.— Y.N.Öztürk

90:2

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَۙ ٣

Ve vâlidin ve mâ veled(velede).

Ve doğurana ve doğurduğuna da yemin olsun ki,— Y.N.Öztürk

90:3

لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ ف۪ي كَبَدٍۜ ٤

Lekad halaknel insâne fî kebed(kebedin).

Biz insanı gerçekten bir sıkıntı ve zorluk içinde yarattık.— Y.N.Öztürk

90:4

اَيَحْسَبُ اَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ اَحَدٌۢ ٥

E yahsebu en len yakdira aleyhi ehad(ehadun).

O sanıyor mu ki, hiç kimse ona asla güç yetiremeyecektir!— Y.N.Öztürk

90:5

يَقُولُ اَهْلَكْتُ مَالاً لُبَداًۜ ٦

Yekûlu ehlektu mâlen lubedâ(lubeden).

"Yığınlarla mal telef ettim!" diyor.— Y.N.Öztürk

90:6

اَيَحْسَبُ اَنْ لَمْ يَرَهُٓ اَحَدٌۜ ٧

E yahsebu en lem yerahû ehad(ehadun).

Hiç kimsenin kendisini görmediğini mi sanıyor?— Y.N.Öztürk

90:7

اَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِۙ ٨

E lem nec’al lehu ayneyn(ayneyni).

Biz ona vermedik mi iki göz,— Y.N.Öztürk

90:8

وَلِسَاناً وَشَفَتَيْنِۙ ٩

Ve lisânen ve şefeteyn(şefeteyni).

Bir dil, iki dudak?— Y.N.Öztürk

90:9

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِۚ ٠١

Ve hedeynâhun necdeyn(necdeyni).

Kılavuzladık onu iki tepeye.— Y.N.Öztürk

90:10

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَۘ ١١

Fe laktehamel akabete.

Akabeye, sarp yokuşa atılamadı o.— Y.N.Öztürk

90:11

وَمَٓا اَدْرٰيكَ مَا الْعَقَبَةُۜ ٢١

Ve mâ edrâke mel akabeh(akabetu).

Sarp yokuşun ne olduğunu sana bildiren nedir?— Y.N.Öztürk

90:12

فَكُّ رَقَبَةٍۙ ٣١

Fekku rekabetin.

Özgürlüğü zincirlenenin bağını çözmektir o.— Y.N.Öztürk

90:13

اَوْ اِطْعَامٌ ف۪ي يَوْمٍ ذ۪ي مَسْغَبَةٍۙ ٤١

Ev ıt’âmun fî yevmin zî mesgabeh(mesgabetin).

Yahut da açlık ve perişanlık gününde doyurmaktır o,— Y.N.Öztürk

90:14

يَت۪يماً ذَا مَقْرَبَةٍۙ ٥١

Yetîmen zâ makrabeh(makrabetin).

Yakındaki bir yetimi,— Y.N.Öztürk

90:15

اَوْ مِسْك۪يناً ذَا مَتْرَبَةٍۜ ٦١

Ev miskînen zâ metrabeh(metrabetin).

Yahut ezilmiş, boynu bükük bir yoksulu.— Y.N.Öztürk

90:16

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِۜ ٧١

Summe kâne minellezîne âmenû ve tevâsav bis sabri ve tevâsav bil merhame(merhameti).

Sonra da iman eden ve birbirlerine sabrı öneren, merhameti öneren kişilerden olmaktır o.— Y.N.Öztürk

90:17

اُو۬لٰٓئِكَ اَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِۜ ٨١

Ulâike ashâbul meymeneh(meymeneti).

İşte böyleleridir uğur ve bereket dostları.— Y.N.Öztürk

90:18

وَالَّذ۪ينَ كَفَرُوا بِاٰيَاتِنَا هُمْ اَصْحَابُ الْمَشْـَٔمَةِۜ ٩١

Vellezîne keferû bi âyâtinâ hum ashâbul meş’emeh(meş’emeti).

Bizim ayetlerimizi tanımayanlara gelince bunlar; şomluk, uğursuzluk yâranıdır.— Y.N.Öztürk

90:19

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ ٠٢

Aleyhim nârun mu’sadeh(mu’sadetun).

Bunların üzerine, kilitlenecek bir ateş gelecektir.— Y.N.Öztürk

90:20

Beled

Not Ekle