Tekvir Suresi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

اِذَا الشَّمْسُ كُـوِّرَتْۙۖ ١

İzeş şemsu kuvviret.

Güneş dürüldüğünde,— Ü.Şimşek

81:1

وَاِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْۙۖ ٢

Ve izen nucûmun kederet.

Yıldızlar saçıldığında,— Ü.Şimşek

81:2

وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۙۖ ٣

Ve izelcibâlu suyyiret.

Dağlar yürütüldüğünde,— Ü.Şimşek

81:3

وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۙۖ ٤

Ve izel ışâru uttılet.

Gebe develer başıboş kaldığında,— Ü.Şimşek

81:4

وَاِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْۙۖ ٥

Ve izel vuhûşu huşiret.

Vahşî hayvanlar toplandığında,— Ü.Şimşek

81:5

وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۙۖ ٦

Ve izel bihâru succiret.

Denizler tutuştuğunda,— Ü.Şimşek

81:6

وَاِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْۙۖ ٧

Ve izen nufûsu zuvvicet.

Canlar eşleştirildiğinde,— Ü.Şimşek

81:7

وَاِذَا الْمَوْءُ۫دَةُ سُئِلَتْۙ ٨

Ve izel mev’udetu suilet.

Diri diri gömülen kız çocuğuna sorulduğunda:— Ü.Şimşek

81:8

بِاَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْۚ ٩

Bi eyyi zenbin kutilet.

Günahı neydi de öldürüldü?— Ü.Şimşek

81:9

وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۙۖ ٠١

Ve izes suhufu nuşiret.

Defterler açıldığında,— Ü.Şimşek

81:10

وَاِذَا السَّمَٓاءُ كُشِطَتْۙۖ ١١

Ve izes semâu kuşitat.

Gök sıyrıldığında,— Ü.Şimşek

81:11

وَاِذَا الْجَح۪يمُ سُعِّرَتْۙۖ ٢١

Ve izel cahîmu su’ıret.

Cehennem kızıştırıldığında,— Ü.Şimşek

81:12

وَاِذَا الْجَنَّةُ اُزْلِفَتْۙۖ ٣١

Ve izel cennetu uzlifet.

Cennet yaklaştırıldığında,— Ü.Şimşek

81:13

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَٓا اَحْضَرَتْۜ ٤١

Alimet nefsün mâ ahdaret.

Her nefis o gün için ne hazırladığını öğrenmiş olur.— Ü.Şimşek

81:14

فَلَٓا اُقْسِمُ بِالْخُنَّسِۙ ٥١

Fe lâ uksimu bil hunnes(hunnesi).

Yemin ederim geri dönenlere,— Ü.Şimşek

81:15

اَلْجَوَارِ الْكُنَّسِۙ ٦١

El cevâril kunnes(kunnesi).

Ve akıp süpürenlere,— Ü.Şimşek

81:16

وَالَّيْلِ اِذَا عَسْعَسَۙ ٧١

Vel leyli izâ as’as(as’ase).

Ve kararmaya başlarken geceye,— Ü.Şimşek

81:17

وَالصُّبْحِ اِذَا تَنَفَّسَۙ ٨١

Ves subhı izâ teneffes(teneffese).

Ve teneffüs ettiğinde sabaha.— Ü.Şimşek

81:18

اِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَر۪يمٍۙ ٩١

İnnehu le kavlu resûlin kerîm(kerîmin).

O çok şerefli bir elçinin getirdiği sözdür.— Ü.Şimşek

81:19

ذ۪ي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَك۪ينٍۙ ٠٢

Zî kuvvetin ınde zil arşi mekîn(mekînin).

Bir elçi ki pek kuvvetli, Arş Sahibi katında itibarlıdır.— Ü.Şimşek

81:20

مُطَاعٍ ثَمَّ اَم۪ينٍۜ ١٢

Mutâın semme emîn(emînin).

Orada sözü dinlenir, ona güvenilir.— Ü.Şimşek

81:21

وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍۚ ٢٢

Ve mâ sâhıbukum bi mecnûn(mecnûnin).

Arkadaşınız deli değildir.— Ü.Şimşek

81:22

وَلَقَدْ رَاٰهُ بِالْاُفُقِ الْمُب۪ينِۚ ٣٢

Ve lekad reâhu bil ufukıl mubîn(mubîni).

And olsun, onu apaçık ufukta gördü.— Ü.Şimşek

81:23

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَن۪ينٍۚ ٤٢

Ve mâ huve alel gaybi bi danîn(danînin).

O, vahyedileni açıklamakta cimrilik etmez.— Ü.Şimşek

81:24

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَج۪يمٍۚ ٥٢

Ve mâ huve bi kavli şeytânin recîm(recîmin).

Bu Kur'ân, kovulmuş şeytanın sözü de değildir.— Ü.Şimşek

81:25

فَاَيْنَ تَذْهَبُونَۜ ٦٢

Fe eyne tezhebûn(tezhebûne).

Öyleyse nereye gidiyorsunuz?— Ü.Şimşek

81:26

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَم۪ينَۙ ٧٢

İn huve illâ zikrun lil âlemîn(âlemîne).

O bütün âlemler için bir öğüttür:— Ü.Şimşek

81:27

لِمَنْ شَٓاءَ مِنْكُمْ اَنْ يَسْتَق۪يمَ ٨٢

Li men şâe minkum en yestekîm(yestekîme).

İçinizden, dosdoğru bir yol tutmak isteyenler için.— Ü.Şimşek

81:28

وَمَا تَشَٓاؤُ۫نَ اِلَّٓا اَنْ يَشَٓاءَ اللّٰهُ رَبُّ الْعَالَم۪ينَ ٩٢

Ve mâ teşâûne illâ en yeşâallâhu rabbul âlemîn(âlemîne).

Yoksa, Âlemlerin Rabbi olan Allah dilemedikçe siz birşey isteyemezsiniz.— Ü.Şimşek

81:29

Tekvir

Not Ekle