Tur Suresi

1

وَالطُّورِۙ ١

Vet tûri.

Tûr'a ant— B. Atalay

52:1

2

وَكِتَابٍ مَسْطُورٍۙ ٢

Ve kitâbin mestûrin.

2,3. Sayfada yayınlanıp yazılmış olan kitaba ant— B. Atalay

52:2

3

ف۪ي رَقٍّ مَنْشُورٍۙ ٣

Fî rakkın menşûrin.

2,3. Sayfada yayınlanıp yazılmış olan kitaba ant— B. Atalay

52:3

4

وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِۙ ٤

Vel beytil ma’mûri.

O bayındır eve ant— B. Atalay

52:4

5

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِۙ ٥

Ves sakfil merfûi.

Yükseltilen çatıya ant— B. Atalay

52:5

6

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِۙ ٦

Vel bahril mescûri.

Dolmuş olan denize ant— B. Atalay

52:6

7

اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِـعٌۙ ٧

İnne azâbe rabbike le vâkı’un.

Tanrının azabı herhalde gelecek— B. Atalay

52:7

8

مَا لَهُ مِنْ دَافِـعٍۙ ٨

Mâ lehu min dâfiin.

Ona hiçbir engel yok— B. Atalay

52:8

9

يَوْمَ تَمُورُ السَّمَٓاءُ مَوْراًۙ ٩

Yevme temûrus semâu mevren.

O gün, gök bir çalkanışla çalkanacaktır!— B. Atalay

52:9

10

وَتَس۪يرُ الْجِبَالُ سَيْراًۜ ٠١

Ve tesîrul cibâlu seyrâ(seyren).

Dağlar dahi yerlerinden ayrılacaktır!— B. Atalay

52:10

11

فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّب۪ينَۙ ١١

Fe veylun yevme izin lil mukezzibîne.

11,12. Vaydır o gün, bataklıkta dalarak yalanlamış olanlara!— B. Atalay

52:11

12

اَلَّذ۪ينَ هُمْ ف۪ي خَوْضٍ يَلْعَبُونَۢ ٢١

Ellezîne hum fî havdın yel’abûn(yel’abûne).

11,12. Vaydır o gün, bataklıkta dalarak yalanlamış olanlara!— B. Atalay

52:12

13

يَوْمَ يُدَعُّونَ اِلٰى نَارِ جَهَنَّمَ دَعاًّۜ ٣١

Yevme yude’ûne ilâ nâri cehenneme de’â(de’an).

O gün onlar cehenneme itilerek sürülürler— B. Atalay

52:13

14

هٰذِهِ النَّارُ الَّت۪ي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ٤١

Hâzihin nârulletî kuntum bihâ tukezzibûn(tukezzibûne).

İşte yalan saydığınız ateş bu— B. Atalay

52:14

15

اَفَسِحْرٌ هٰذَٓا اَمْ اَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ٥١

E fe sihrun hâzâ em entum lâ tubsirûn(tubsirûne).

Bu da mı büyü? Yoksa görmez misiniz?— B. Atalay

52:15

16

اِصْلَوْهَا فَاصْبِرُٓوا اَوْ لَا تَصْبِرُواۚ سَوَٓاءٌ عَلَيْكُمْۜ اِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ٦١

Islevhâ fasbirû ev lâ tasbirû sevâun aleykum, innemâ tuczevne mâ kuntum ta’melûn(ta’melûne).

Ateşte yanın ister katlanın, ister katlanmayın, sizin için hepsi bir, sizler ancak işinizle ceza göreceksiniz— B. Atalay

52:16

17

اِنَّ الْمُتَّق۪ينَ ف۪ي جَنَّاتٍ وَنَع۪يمٍۙ ٧١

İnnel muttekîne fî cennâtin ve naîmin.

Sakınçlar cennetteler, nimet içindedirler!— B. Atalay

52:17

18

فَاكِه۪ينَ بِمَٓا اٰتٰيهُمْ رَبُّهُمْۚ وَوَقٰيهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَح۪يمِ ٨١

Fâkihîne bi mâ âtâhum rabbuhum, ve vekâhum rabbuhum azâbel cahîm(cahîmi).

Tanrılarının, kendilerine vermiş olduğuyla tat almaktalar, cehennemin azabından onları koruyacak Tanrıları işinize karşılık,— B. Atalay

52:18

19

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَن۪ٓيـٔاً بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَۙ ٩١

Kulû veşrebû henîen bi mâ kuntum ta’melûne.

içinize sindirerek yiyin, için I— B. Atalay

52:19

20

مُتَّكِـ۪ٔينَ عَلٰى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍۚ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ ع۪ينٍ ٠٢

Muttekiîne alâ sururin masfûfeh(masfûfetin), ve zevvecnâhum bi hûrin înin.

Sıra sıra dizilmiş minderlere otururlar; iri gözlü hurileri onlara eş kılarız!— B. Atalay

52:20

21

وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِا۪يمَانٍ اَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَٓا اَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍۜ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَه۪ينٌ ١٢

Vellezîne âmenû vettebeathum zurriyyetuhum bi îmânin elhaknâ bihim zurriyyetehum ve mâ eletnâhum min amelihim min şey’in, kullumriin bi mâ kesebe rehînun.

İnanmış olanlarla, inanlı olarak bunlara uyan nesillerini birleştiririz; işlerinden eksiltmeyiz bir şeyi, herkes kendi yaptığıyla tutulur— B. Atalay

52:21

22

وَاَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ٢٢

Ve emdednâhum bi fâkihetin ve lahmin mimmâ yeştehûn(yeştehûne).

İçlerinin çekeceği yemişiyle, etle onları yardımlarız— B. Atalay

52:22

23

يَتَنَازَعُونَ ف۪يهَا كَأْساً لَا لَغْوٌ ف۪يهَا وَلَا تَأْث۪يمٌ ٣٢

Yetenâzeûne fîhâ ke’sen lâ lagvun fîhâ ve lâ te’sîmun.

Birbirlerinin elinden, orada dolu çekerler, ne boş söz var, ne de günah orada !— B. Atalay

52:23

24

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَاَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ۬ مَكْنُونٌ ٤٢

Ve yetûfu aleyhim gılmânun lehum ke ennehum lû’luun meknûnun.

Onlar için sedeflere bürünmüş inciler gibi, çevre yanlarında gençler dolanır— B. Atalay

52:24

25

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَتَسَٓاءَلُونَ ٥٢

Ve akbele ba’duhum alâ ba’dın yetesâelûn(yetesâelûne).

Birbirlerine soruşmaya başlarlar— B. Atalay

52:25

26

قَالُٓوا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ ف۪ٓي اَهْلِنَا مُشْفِق۪ينَ ٦٢

Kâlû innâ kunnâ kablu fî ehlinâ muşfikîn(muşfikîne).

Bundan önce ilimizde korku içinde idik!— B. Atalay

52:26

27

فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَوَقٰينَا عَذَابَ السَّمُومِ ٧٢

Fe mennallâhu aleynâ ve vekânâ azâbes semûm(semûmi).

Allah bize iyilik edip, sam yeli azabından korudu bizi— B. Atalay

52:27

28

اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُۜ اِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّح۪يمُ۟ ٨٢

İnnâ kunnâ min kablu ned’ûh(ned’ûhu), innehu huvel berrur rahîm(rahîmu).

Önce O'na tapıyorduk, O iyilik yapıcı, yarlıgayıcı— B. Atalay

52:28

29

فَذَكِّرْ فَمَٓا اَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍۜ ٩٢

Fe zekkir fe mâ ente bi ni’meti rabbike bi kâhinin ve lâ mecnûn(mecnûnin).

Öğüt ver, sana nimeti yüzünden Tanrının; sen ne bir bakıcısın, ne de bir deli !— B. Atalay

52:29

30

اَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِه۪ رَيْبَ الْمَنُونِ ٠٣

Em yekûlûne şâirun neterabbesu bihî reybel menûni.

Yoksa onlar: «O, bir şairdir, günün değişmesini bekliyelim mi?» demektedirler— B. Atalay

52:30

Tur

Not Ekle