Kıyame Suresi

1

لَٓا اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ ١

Lâ uksimu bi yevmil kıyâmeh(kıyâmeti).

Hayır, yemin ederim o kıyamet gününe.— E.H.Yazır (S-2)

75:1

2

وَلَٓا اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ٢

Ve lâ uksimu bin nefsil levvâmeh(levvâmeti).

Yine hayır, yemin ederim o sürekli kendini kınayan nefse.— E.H.Yazır (S-2)

75:2

3

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُۜ ٣

E yahsebul insânu ellen necmea ızâ meh(mehu).

İnsan, kendisinin kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanıyor?— E.H.Yazır (S-2)

75:3

4

بَلٰى قَادِر۪ينَ عَلٰٓى اَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ ٤

Belâ kâdirîne alâ en nusevviye benâ neh(nehu).

Evet, bizim onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter.— E.H.Yazır (S-2)

75:4

5

بَلْ يُر۪يدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهُۚ ٥

Bel yurîdul insânu li yefcure emâmeh(emâmehu).

Fakat insan günahı devam ettirmek ister.— E.H.Yazır (S-2)

75:5

6

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۜ ٦

Yes’elu eyyâne yevmul kıyâmeh(kıyâmeti).

O kıyamet günü ne zaman? diye sorar.— E.H.Yazır (S-2)

75:6

7

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ ٧

Fe izâ berikal basar(basaru).

Ne zaman ki o göz şimşek çakar,— E.H.Yazır (S-2)

75:7

8

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ ٨

Ve hasefel kamer(kameru).

Ay tutulur,— E.H.Yazır (S-2)

75:8

9

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ ٩

Ve cumiaş şemsu vel kamer(kameru).

Güneş ve ay toplanır,— E.H.Yazır (S-2)

75:9

10

يَقُولُ الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ ٠١

Yekûlul insânu yevme izin eynel meferr(meferru).

İşte o gün insan, «kaçacak yer neresi?» der.— E.H.Yazır (S-2)

75:10

11

كَلَّا لَا وَزَرَۚ ١١

Kellâ lâ vezer(vezere).

Hayır, hayır, yok bir siper.— E.H.Yazır (S-2)

75:11

12

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمُسْتَقَرُّۜ ٢١

İlâ rabbike yevme izinil mustekar(mustekarru).

O gün varılıp durulacak yer, ancak Rabbinin huzurudur.— E.H.Yazır (S-2)

75:12

13

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۜ ٣١

Yunebbeul insânu yevme izin bimâ kaddeme ve ahhar(ahhâre).

O gün insana, yapıp öne sürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir.— E.H.Yazır (S-2)

75:13

14

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِه۪ بَص۪يرَةٌۙ ٤١

Belil insânu alâ nefsihî basîreth(basîretun).

Doğrusu insan kendi nefsini görür,— E.H.Yazır (S-2)

75:14

15

وَلَوْ اَلْقٰى مَعَاذ۪يرَهُۜ ٥١

Ve lev elkâ meâzîreh(meâzîrehu).

Bir takım özürler ortaya atsa da.— E.H.Yazır (S-2)

75:15

16

لَا تُحَرِّكْ بِه۪ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِه۪ۜ ٦١

Lâ tuharrik bihî lisâneke li ta’cele bihî.

Onu hemen okumak için dilini depretme.— E.H.Yazır (S-2)

75:16

17

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْاٰنَهُۚ ٧١

İnne aleynâ cem’ahu ve kur’ânehu.

Kuşkusuz onu toplamak ve okumak bize aittir.— E.H.Yazır (S-2)

75:17

18

فَاِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهُۚ ٨١

Fe izâ kara’nâhu fettebi’kur’ânehu.

O halde biz onu okuduğumuz zaman sen onun okunuşunu takip et.— E.H.Yazır (S-2)

75:18

19

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۜ ٩١

Summe inne aleynâ beyânehu.

Sonra onu açıklamak da bize aittir.— E.H.Yazır (S-2)

75:19

20

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَۙ ٠٢

Kellâ bel tuhıbbûnel âcileh(âcilete).

Hayır, siz peşin olanı (dünyayı) seviyorsunuz da— E.H.Yazır (S-2)

75:20

21

وَتَذَرُونَ الْاٰخِرَةَۜ ١٢

Ve tezerûnel âhıreh(âhirete).

Ahireti bırakıyorsunuz.— E.H.Yazır (S-2)

75:21

22

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌۙ ٢٢

Vucûhun yevme izin nâdıreh(nâdıretun).

Yüzler var ki o gün ışıl ışıl parlar.— E.H.Yazır (S-2)

75:22

23

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌۚ ٣٢

İlâ rabbihâ nâzıreh(nâziretun).

Rabbine bakar.— E.H.Yazır (S-2)

75:23

24

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌۙ ٤٢

Ve vucûhun yevme izin bâsireth(bâsiretun).

Yüzler de var ki o gün asıktır.— E.H.Yazır (S-2)

75:24

25

تَظُنُّ اَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۜ ٥٢

Tezunnu en yuf’ale bihâ fâkıreh(fâkıretun).

Anlar ki kendisine belkıran (bel kemiklerini kıran belalı bir iş) yapılır.— E.H.Yazır (S-2)

75:25

26

كَلَّٓا اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ ٦٢

Kellâ izâ belegatit terâkıy(terâkıye).

Hayır hayır, ne zaman ki can köprücük kemiklerine dayanır,— E.H.Yazır (S-2)

75:26

27

وَق۪يلَ مَنْ۔ رَاقٍۙ ٧٢

Ve kîle men râk(râkın).

«Tedavi edebilecek kimdir?» denilir.— E.H.Yazır (S-2)

75:27

28

وَظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ ٨٢

Ve zanne ennehul firâk(firâku).

Can çekişen bunun o ayrılık anı olduğunu anlar.— E.H.Yazır (S-2)

75:28

29

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ ٩٢

Velteffetis sâku bis sâk(sâkı).

Bacak bacağa dolaşır..— E.H.Yazır (S-2)

75:29

30

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍۨ الْمَسَاقُۜ‌۟ ٠٣

İlâ rabbike yevme izinil mesâk(mesâku).

İşte o gün sevk, ancak Rabbinedir.— E.H.Yazır (S-2)

75:30

Kıyame

Not Ekle