1
يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوّ۪ي وَعَدُوَّكُمْ اَوْلِيَٓاءَ تُلْقُونَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَٓاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّۚ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَاِيَّاكُمْ اَنْ تُؤْمِنُوا بِاللّٰهِ رَبِّكُمْۜ اِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَاداً ف۪ي سَب۪يل۪ي وَابْتِغَٓاءَ مَرْضَات۪ي تُسِرُّونَ اِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِۗ وَاَنَا۬ اَعْلَمُ بِمَٓا اَخْفَيْتُمْ وَمَٓا اَعْلَنْتُمْۜ وَمَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَٓاءَ السَّب۪يلِ ١
Yâ eyyuhâllezîne âmenû lâ tettehızû aduvvî ve aduvvekum evliyâe, tulkûne ileyhim bil meveddeti ve kad keferû bi mâ câekum minel hakk(hakkı), yuhricûner resûle ve iyyâkum en tû’minû billâhi rabbikum, in kuntum harectum cihâden fî sebîlî vebtigâe merdâtî tusirrûne ileyhim bil meveddeti ve ene a’lemu bi mâ ahfeytum ve mâ a’lentum, ve men yef’alhu minkum fe kad dalle sevâes sebîl(sebîli).
Ey mü’minler! Benim ve sizin düşmanlarımızı dost telâkkî itmeyiniz. Siz ânlara ibrâz-ı muhabbet idiyorsunuz. Halbuki ânlar Hak’dan nâzil olana inanmıyorlar, rabbiniz olan Allâh’a inandığınız içün sizi ve rasûli içlerinden ihrâc idiyorlar. Benim yolumda cihâd itmek ve benim rızâmı istihsâl iylemek içün meskenlerinizden çıkdığınız halde ânlara izhâr-ı meveddet mi ideceksiniz? Fakat ben sizin hafî ve ’alenî tekmîl yapdıklarınızı herkesden iyi bilürim. Sizden bu hareketde bulunanlar doğrı yoldan ayrılmış ve dalâlete sapmış olurlar.— C. Said
O you who believe! Take not My enemy and your enemy for friends: would you offer them love (or friendship) while they deny what has come to you of the truth, driving out the Messenger and yourselves because you believe in Allah, your Lord? If you go forth striving in My path and seeking My pleasure, would you manifest love to them? And I know what you conceal and what you manifest; and whoever of you does this, he indeed has gone astray from the Straight Way.— ENG — H.S.Aziz
60:1