Otoritelerin çoğunluğuna göre, (9. sure -Tevbe- hariç bütün surelerin başında yer alan) bu ifade Fâtiha'nın ayrılmaz bir parçasını oluşturur. Bu nedenle 1. ayet olarak numaralandırılmıştır. Bütün diğer örneklerde ise besmele, surelerin başında yer alır ve fakat ayet sayılmaz. Rahmân ve Rahîm ilahî sıfatlarının her ikisi de "bağışlama", "merhamet", "şefkat" anlamına gelen ve fakat daha da kapsayıcı bir mana ifade eden rahmet isminden (bu ismin masdarından) türetilmişlerdir. İlk zamanlardan bu yana İslam alimleri, bu iki terimi birbirinden ayıran anlam nüanslarını tanımlamaya çalışmışlardır. Bu açıklamaların en ikna edici ve sade olanı İbni Kayyım'a aittir (Menâr I, 48'den naklen): (Ona göre,) Rahmân terimi, Allah'ın Varlığı kavramında içkin (mündemiç) bulunan ve ondan koparılması mümkün olmayan rahmet saçıcılığı vasfını kapsarken, Rahîm, bu rahmetin O'nun mahlukatı üzerindeki tezahürünü ve onlar üzerindeki etkisini, başka bir deyişle O'nun aktivite (faaliyet) tarafını ifade eder.
İslam öncesi dönemde kadına yapılan haksızlıklara değinme ile başlayan sure, zihâr olarak bilinen (bkz. aşağıdaki not 1 ve ayrıca 33:4 ile ilgili not 3'deki geniş açıklama) müşrikçe boşama metodunun saçma ve geçersiz -ve dolayısıyla yasaklanmış- olduğunun olmayana ergi (reductio ad absurdum: abese ircâ) yoluyla isbatı ile devam eder; daha sonra inanç ve inançsızlık meseleleri ile bu her iki tavrın insanın sosyal hayatı üzerindeki etkilerini ve ikiyüzlülük (nifak) meselesini ele alır ve sonunda inananların inanmayanlara karşı takınmaları gereken tavrın değerlendirilmesi ile sona erer. Nüzul tarihi, H. 5. yılın başlangıcı veya muhtemelen H. 4. yılın sonları olarak tahmin edilmiştir. Surenin alışılmış başlığı, ilk ayetindeki tucâdilu ("başvuruda bulunan kadın") kelimesinden gelmektedir.
ALLAH, kocası hakkında sana başvuran ve Allah'a şikayette bulunan kadının sözlerini işitmiştir. (1) Ve Allah ikinizin söylediklerini de mutlaka işitir: (2) Şüphesiz Allah her şeyi işiten, her şeyi görendir.
1 - Klasik müfessirlere göre bu ifade, kocası Evs b. Sâmit'in zihâr (33:4 ile ilgili not 3'de açıklanmıştır) olarak bilinen İslam öncesi döneme ait keyfî yeminle boşadığı Havle (yahut Huveyle) binti Salebe'nin durumuna atıftır. Kadın, kendisini bütün evlilik haklarından yoksun bırakan ve aynı zamanda yeniden evlenmesini imkansız kılan bu boşanmaya karşı Hz. Peygamber'e başvurduğunda, bu müşrik âdetini yasaklayan bu surenin 2-4. ayetleri nazil oldu. Surenin devamından ve bu konudaki muhtelif Hadisler'den anlaşıldığı kadarıyla, yukarıdaki ayetin, ilk olarak zihâr'ın kınanmasına işaret ettiği kuşkusuzdur. Ancak, ayette "kocası hakkında başvuran ..." belirsiz herhangi bir kadından bahsedilmesi, bir kadının kocası hakkında şikayette bulunma hakkına sahip olduğu bütün durumları kapsamaktadır: Yani, sadece haksız ve zalimce bir boşamaya karşı değil, ama aynı zamanda bir kadının artık çekilmez hale gelen bir evlilikten kurtulma talebi ile igili başvurusunu da kapsar. Evlilik bağının bu şekilde kadın tarafından sona erdirilmesi hul olarak adlandırılmış ve İslam Hukuku'nda 2:229. ayete ve birçok sahih Hadis'e dayanılarak müeyyideye bağlanmıştır. (Bu meselenin daha detaylı bir açıklaması için 2:229'un ikinci paragrafı ile ilgili 218. nota bkz.)
2 - Lafzen, "Her ikinizin karşılıklı çekişmesini (tahavvurakumâ) işitir", yani hem kadını hem de kocayı, her ikisinin iç motivasyonlarını sonsuz hikmeti ve adaleti ile kuşatarak. İkinci bir ihtimal olarak da, yukarıdaki ayetin özellikli olarak Havle olayı ile igili olduğu düşünülürse, kumâ ("her ikiniz") zamiri ile işaret edilen ikinci kişinin Hz. Peygamber olduğu söylenebilir. O, bu surenin nüzulünden önce zihâr yoluyla boşamanın geçerli olduğunu düşünmüş ve bu sebeple Havle'ye, "Sen gerçekten, artık [kocana] haram oldun." demişti (Taberî). Bu düşünce, daha sonra 2. ayette ve devamında ifade edilen zihâr'ın yasaklanması hükmü ile hemen tersine döndürülmüştü.