Otoritelerin çoğunluğuna göre, (9. sure -Tevbe- hariç bütün surelerin başında yer alan) bu ifade Fâtiha'nın ayrılmaz bir parçasını oluşturur. Bu nedenle 1. ayet olarak numaralandırılmıştır. Bütün diğer örneklerde ise besmele, surelerin başında yer alır ve fakat ayet sayılmaz. Rahmân ve Rahîm ilahî s...
Otoritelerin çoğunluğuna göre, (9. sure -Tevbe- hariç bütün surelerin başında yer alan) bu ifade Fâtiha'nın ayrılmaz bir parçasını oluşturur. Bu nedenle 1. ayet olarak numaralandırılmıştır. Bütün diğer örneklerde ise besmele, surelerin başında yer alır ve fakat ayet sayılmaz. Rahmân ve Rahîm ilahî sıfatlarının her ikisi de "bağışlama", "merhamet", "şefkat" anlamına gelen ve fakat daha da kapsayıcı bir mana ifade eden rahmet isminden (bu ismin masdarından) türetilmişlerdir. İlk zamanlardan bu yana İslam alimleri, bu iki terimi birbirinden ayıran anlam nüanslarını tanımlamaya çalışmışlardır. Bu açıklamaların en ikna edici ve sade olanı İbni Kayyım'a aittir (Menâr I, 48'den naklen): (Ona göre,) Rahmân terimi, Allah'ın Varlığı kavramında içkin (mündemiç) bulunan ve ondan koparılması mümkün olmayan rahmet saçıcılığı vasfını kapsarken, Rahîm, bu rahmetin O'nun mahlukatı üzerindeki tezahürünü ve onlar üzerindeki etkisini, başka bir deyişle O'nun aktivite (faaliyet) tarafını ifade eder.
Hz. Peygamber ve o'nun yakın Arkadaşları bu sureyi, başında yer alan, Tâ-Sîn sembol-harfleriyle isimlendirirlerdi. Fakat daha sonraları, 18. ayette, Süleyman Peygamber'le ilgili bir menkıbe içinde bahsi geçen ve Kur'an okuyan ya da dinleyen sayısız Müslümanın muhayyilesinde yer eden bir sözcük, Neml, surenin ismi olarak benimsenmiş oldu. 21:82 ile ilgili 77. notumuzda da belirttiğimiz gibi, Kur'an bu tür menkıbeleri, belli birtakım evrensel ahlakî gerçekleri temsîller yoluyla dile getirmek için birer vasıta olarak sıkça kullanmaktadır. Kur'an bu menkıbelere, özellikle bunlar daha İslam'dan önceki dönemlerde -Kur'an'ın kullanacağı dille konuşan ve ilahî mesajın ulaştırılacağı ilk kavim durumunda olan- Araplar'ın diline, şiir kültürüne kuvvetle nakşolmuş ve efsanevî muhtevalarının doğruluğunu ya da yanlışlığını tartışma dışı bıraktıracak kadar Arap muhayyilesinde kültürel bir realite olarak yer etmiş unsurlar olduğu için, bir ifade aracı, bir ifade tarzı olarak başvurmaktadır. Kur'an'ın bu menkıbelerde ilgilendiği tek şey onların özünde yatan manevî gerçeklerdir yahut onlar aracılığıyla dile getireceği gerçeklerdir ki, Kur'an bu çok yönlü, çok düzeyli gerçekleri, bazan açıkça, bazan îma yoluyla ve çoğu zaman da temsîlî bir üslup içinde, ama her zaman bizim kendi içimizde, ruhumuzun derinliklerinde yatan çatışmalara, gizli saiklere dikkat çekerek ortaya koymaktadır. Neml suresinin Mekke dönemi ortalarına doğru, bundan önceki sureden (Şuarâ') kısa bir süre sonra vahyedilmiş olduğu konusunda müfessirler arasında görüş birliği vardır.
Tâ-Sîn. (1) BUNLAR Kur'an'ın, özünde açık olan ve gerçeği bütün açıklığıyla ortaya koyan ilahî kitabın mesajlarıdır: (2)
1 - Bkz. Ek II.
2 - Mübîn sıfatı için verilen bu yorumlayıcı karşılık hk. bir açıklama için bkz. 12:1 hk. 2. not. Yukarıdaki ayette "özünde açık ... kitâb " ifadesinden önce gelen ve bağlacı başka dillerdeki "ve" sözcüğünün karşılığı olmakla birlikte, yukarıdaki anlam örgüsü içinde daha çok "yani" sözcüğünün açıklayıcı fonksiyonunu yüklenmiştir; bunun içindir ki, çeviride metnin anlamını etkilemediği görülerek, virgülle karşılanmıştır.