اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَۙ ٢
El hamdu lillâhi rabbil âlemîn (âlemîne).
2,3,4. [Hamd] [*] (övgü); [Rahmân], [Rahîm], hesap gününün sahibi, âlemlerin de Rabbi [*] olan Allah içindir.
“Övgü” anlamına gelmekte olan [hamd], Yüce Allah’ın kulları üzerindeki hakkıdır. Gerçek [hamd] sadece O’na layıktır. Ayette [ahmedü] “hamd ederim” denilmeyip de [el-hamdü] “hamd” denmesinin muhtemel nedeni, bu ifadenin daha kapsayıcı oluşundandır. İsrâ 17:44’te belirtildiği gibi başka yerlerde, başka zamanlarda ve başka varlıklar tarafından Yüce Allah daima [hamd] ve [tesbih] edilmektedir [Rabb] kelimesi, Yüce Allah’ın kendi dışındaki bütün varlıkların sahibi olduğunu, onları yetiştirdiğini, eğitip terbiye ettiğini, onları sahipsiz bırakmayacağını, bütün yaratılmışların sığınağı olduğunu, başka arayışların bâtıllığını ve kullarını koruduğu anlamlarını içermektedir. Yüce Allah’ın göklerin, yerin ve aralarındaki her şeyin Rabbi olduğuyla ilgili bkz. Meryem 19:65; Şu‘arâ 26:24; Sâffât 37:5; Sâd 38:66; Duhân 44:7; Câsiye 45:36.— M. Okuyan
همه ستایش ها، ویژه خدا، مالک و مربّی جهانیان است.— IRI — H.Ansarian
Tefsir — Müellifler Topluluğu
Mutlak övgü, yücelik ve kemal sıfatlarındaki bütün övgüler yalnızca Allah içindir. O her şeyin Rabbi, yaratıcısı ve idare edenidir. Âlemler, âlem kelimesinin çoğuludur ve Allah Teâlâ'nın dışındaki her şeydir.