Hicr Suresi 87. ayet

61

فَلَمَّا جَٓاءَ اٰلَ لُوطٍۨ الْمُرْسَلُونَۙ ١٦

Fe lemmâ câe âle lûtınil murselûn(murselûne).

Melek olan elçiler, Lût kavmine gelince,— E.H.Yazır (S-2)

15:61

62

قَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ ٢٦

Kâle innekum kavmun munkerûn(munkerûne).

Lût dedi ki: «Doğrusu siz ürkülecek bir kavimsiniz.»— E.H.Yazır (S-2)

15:62

63

قَالُوا بَلْ جِئْنَاكَ بِمَا كَانُوا ف۪يهِ يَمْتَرُونَ ٣٦

Kâlû bel ci’nâke bi mâ kânû fîhi yemterûn(yemterûne).

Elçiler dediler ki: «Bilakis biz sana onların şüphe ettiği azabı getirdik.»— E.H.Yazır (S-2)

15:63

64

وَاَتَيْنَاكَ بِالْحَقِّ وَاِنَّا لَصَادِقُونَ ٤٦

Ve eteynâke bil hakkı ve innâ le sâdikûn(sâdikûne).

«Sana gerçeği getirdik; biz elbette doğru söylüyoruz.»— E.H.Yazır (S-2)

15:64

65

فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ الَّيْلِ وَاتَّبِـعْ اَدْبَارَهُمْ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ وَامْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ ٥٦

Fe esri bi ehlike bi kıt’ın minel leyli vettebı’ edbârehum ve lâ yeltefit minkum ehadun vamdû haysu tu’merûn(tu’merûne).

«Gecenin bir bölümünde aileni yola çıkar, sen de arkalarından yürü ve sizden kimse ardına bakmasın; istenen yere gidin.»— E.H.Yazır (S-2)

15:65

66

وَقَضَيْنَٓا اِلَيْهِ ذٰلِكَ الْاَمْرَ اَنَّ دَابِرَ هٰٓؤُ۬لَٓاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِح۪ينَ ٦٦

Ve kadaynâ ileyhi zâlikel emre enne dâbire hâulâi maktûun musbihîn(musbihîne).

Biz, Lût'a şu kesin emri vahyettik: «Bu kâfirler sabaha çıkarken muhakkak kökleri kesilmiş olacaktır.»— E.H.Yazır (S-2)

15:66

67

وَجَٓاءَ اَهْلُ الْمَد۪ينَةِ يَسْتَبْشِرُونَ ٧٦

Ve câe ehlul medîneti yestebşirûn(yestebşirûne).

Şehir halkı, insan şeklindeki güzel yüzlü melekleri görünce, onlara iğrenç işlerini yapabileceklerini düşünüp sevinerek geldiler.— E.H.Yazır (S-2)

15:67

68

قَالَ اِنَّ هٰٓؤُ۬لَٓاءِ ضَيْف۪ي فَلَا تَفْضَحُونِۙ ٨٦

Kâle inne hâulâi dayfî fe lâ tefdahûn(tefdahûni).

Lût, kavmine şöyle dedi: «Bunlar benim misafirlerimdir, beni rüsvay etmeyin.»— E.H.Yazır (S-2)

15:68

69

وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُونِ ٩٦

Vettekullâhe ve lâ tuhzûn(tuhzûni).

«Allah'tan korkun! Beni mahcub etmeyin.»— E.H.Yazır (S-2)

15:69

70

قَالُٓوا اَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعَالَم۪ينَ ٠٧

Kâlû e ve lem nenheke anil âlemîn(âlemîne).

Lût kavmi şöyle dedi: «Biz sana kimsenin koruyuculuğunu yapmamanı söylememiş miydik?»— E.H.Yazır (S-2)

15:70

71

قَالَ هٰٓؤُ۬لَٓاءِ بَنَات۪ٓي اِنْ كُنْتُمْ فَاعِل۪ينَۜ ١٧

Kâle hâulâi benâtî in kuntum fâilîn(fâilîne).

Lût şöyle dedi: «İşte kızlarım! Düşündüğünüzü yapacaksanız (onlarla evlenin).— E.H.Yazır (S-2)

15:71

72

لَعَمْرُكَ اِنَّهُمْ لَف۪ي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ ٢٧

Le amruke innehum le fî sekretihim ya’mehûn(ya’mehûne).

Resulüm! Ömrüne yemin olsun ki gerçekten onlar, sarhoşlukları içinde bocalayıp duruyorlardı.— E.H.Yazır (S-2)

15:72

73

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِق۪ينَۙ ٣٧

Fe ehazethumus sayhatu muşrikîn(muşrikîne).

Güneş doğarken o korkunç çığlık onları yakaladı.— E.H.Yazır (S-2)

15:73

74

فَجَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِنْ سِجّ۪يلٍۜ ٤٧

Fe cealnâ âliyehâ sâfilehâ ve emternâ aleyhim hıcâreten min siccîl(siccîlin).

Biz, onların şehirlerinin üstünü altına geçirdik ve üzerlerine de balçıktan pişirilmiş taşlar yağdırdık.— E.H.Yazır (S-2)

15:74

75

اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِلْمُتَوَسِّم۪ينَ ٥٧

İnne fî zâlike le âyâtin lil mutevessimîn (mutevessimîne).

Gerçekten bunda, düşünen keskin anlayışlılar için ibretler vardır.— E.H.Yazır (S-2)

15:75

76

وَاِنَّهَا لَبِسَب۪يلٍ مُق۪يمٍ ٦٧

Ve innehâ le bi sebîlin mukîm(mukîmîn).

Hem o Lût kavminin bulunduğu şehir harabesi bir yol üzerinde bulunmaktadır.— E.H.Yazır (S-2)

15:76

77

اِنَّ ف۪ي ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِلْمُؤْمِن۪ينَۜ ٧٧

İnne fî zâlike le âyeten lil mu’minîn(mu’minîne).

Şüphesiz ki, bunda iman edenler için bir ibret vardır.— E.H.Yazır (S-2)

15:77

78

وَاِنْ كَانَ اَصْحَابُ الْاَيْكَةِ لَظَالِم۪ينَۙ ٨٧

Ve in kâne ashâbul eyketi le zâlimîn (zâlimîne).

Eyke halkı da gerçekten zalimlerdi.— E.H.Yazır (S-2)

15:78

79

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْۢ وَاِنَّهُمَا لَبِاِمَامٍ مُب۪ينٍۜ۟ ٩٧

Fentekamnâ minhum, ve innehumâ le bi imâmin mubîn(mubînin).

Biz Eyke halkından da intikâm aldık. İkisi de (Eyke ve Medyen) açık bir yol üzerindedir.— E.H.Yazır (S-2)

15:79

80

وَلَقَدْ كَذَّبَ اَصْحَابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَل۪ينَۙ ٠٨

Ve le kad kezzebe ashâbul hıcril murselîn(murselîne).

Şüphesiz ki, Hıcr halkı da peygamberleri yalanladılar.— E.H.Yazır (S-2)

15:80

81

وَاٰتَيْنَاهُمْ اٰيَاتِنَا فَكَانُوا عَنْهَا مُعْرِض۪ينَۙ ١٨

Ve âteynâhum âyâtinâ fe kânû anhâ mu’rıdîn(mu’rıdîne).

Biz, onlara âyetlerimizi vermiştik de onlar, yüz çeviriyorlardı.— E.H.Yazır (S-2)

15:81

82

وَكَانُوا يَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتاً اٰمِن۪ينَ ٢٨

Ve kânû yanhıtûne minel cibâli buyûten âminîn(âminîne).

Onlar, dağlardan emniyetli emniyetli evler yontuyorlardı.— E.H.Yazır (S-2)

15:82

83

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِح۪ينَۙ ٣٨

Fe ehazethumus sayhatu musbıhîn(musbıhîne).

Onları da sabahleyin korkunç bir çığlık yakaladı.— E.H.Yazır (S-2)

15:83

84

فَمَٓا اَغْنٰى عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَۜ ٤٨

Fe mâ agnâ anhum mâ kânû yeksibûn(yeksibûne).

Kazanmakta oldukları şeyler, onlardan hiçbir zararı savmadı.— E.H.Yazır (S-2)

15:84

85

وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَٓا اِلَّا بِالْحَقِّۜ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَم۪يلَ ٥٨

Ve mâ halaknes semâvâti vel arda ve mâ beynehumâ illâ bil hakk(hakkı), ve innes sâate le âtiyetun fasfehıs safhal cemîl(cemîle).

Biz gökleri, yeri ve aralarındaki varlıkları ancak hak ve hikmetle yarattık ve elbette ki, kıyamet kopacaktır. (Ey Peygamber!) Şimdi sen onlara yumuşak davran ve güzel muamele et.— E.H.Yazır (S-2)

15:85

86

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْخَلَّاقُ الْعَل۪يمُ ٦٨

İnne rabbeke huvel hallâkul alîm(alîmu).

Şüphesiz Rabbin kemaliyle yaratandır ve iyi bilendir.— E.H.Yazır (S-2)

15:86

87

وَلَقَدْ اٰتَيْنَاكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثَان۪ي وَالْقُرْاٰنَ الْعَظ۪يمَ ٧٨

Ve le kad âteynâke seb’an minel mesânî vel kur’ânel azîm(azîme).

Andolsun ki, biz sana tekrarlanan yedi âyeti (Fatihayı) ve yüce Kur'ân'ı verdik.— E.H.Yazır (S-2)

15:87

88

لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِه۪ٓ اَزْوَاجاً مِنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِن۪ينَ ٨٨

Lâ temuddenne ayneyke ilâ mâ metta’nâ bihî ezvâcen minhum ve lâ tahzen aleyhim vahfıd cenâhake lil mu’minîn(mu’minîne).

Onlardan bir kısmına çifter çifter (bol bol) met’a olarak verdiğimiz şeylere gözlerini dikme. Onlar için mahzun olma. Mü’minlere (kalplerine îmân yazılmış olan kimselere) kanatlarını indir (mutevazi ol, himaye et).— E.H.Yazır (S-2)

15:88

89

وَقُلْ اِنّ۪ٓي اَنَا النَّذ۪يرُ الْمُب۪ينُۚ ٩٨

Ve kul innî enen nezîrul mubîn(mubînu).

De ki: «Şüphesiz ben apaçık bir uyarıcıyım.»— E.H.Yazır (S-2)

15:89

90

كَمَٓا اَنْزَلْنَا عَلَى الْمُقْتَسِم۪ينَۙ ٢٩

Ke mâ enzelnâ alel muktesimîn(muktesimîne).

(İnanmazsanız başınıza) tıpkı o taksimcilere (yahudi ve hıristiyanlara) indirdiğimiz azap gibi (bir azab inecektir).— E.H.Yazır (S-2)

15:90

Hicr

Not Ekle