1
Âlemlere bir uyarıcı olsun diye kuluna Furkân’ı indiren Allah ne yücedir.
2
Göklerin ve yerin hükümranlığı O’na mahsustur. Hiçbir oğul edinmemiştir ve hükümranlıkta hiçbir ortağı yoktur. Her şeyi o yaratmış ve bir düzen içinde O takdir etmiştir.
3
(Kâfirler) O’nu (Allah’ı) bırakıp, hiçbir şey yaratamayan, bilâkis kendileri yaratılmış olan, kendilerine bile bir zarar veya yarar sağlayamayan, öldürmeye de, yaşatmaya da, yeniden diriltmeye de güçleri olmayan ilahlar edindiler.
4
Kâfirler dediler ki: «Bu ancak onun uydurduğu bir yalandır. Ona başka bir topluluk da bunun için yardım etmiştir.» Muhakkak onlar zulmettiler, asılsız bir iddiada bulundular.
5
Ve dediler ki: «(Bu) öncekilerin masallarıdır. Onu başkalarından alıp yazmıştır. Onlar sabah akşam kendisine okunmaktadır.»
6
(Rasûlüm!) De ki: «Onu, göklerde ve yerde gizli olanı bilen (Allah) indirmiştir. Doğrusu O, çok bağışlayandır, çok esirgeyendir.»
7
«Bu nasıl bir peygamber?» dediler. «Yemek yiyor, pazarda dolaşıyor. Ona bir melek indirilseydi de onun yanında uyarıcı olsaydı ya!»
8
«Yahut ona bir hazine verilmeli ya da mahsullerinden yiyeceği bir bahçesi olmalı değil miydi?» Zalimler: «Siz ancak büyülenmiş bir adama uyuyorsunuz» dediler.
9
Bir bak, onlar sana nasıl misaller getirip sapıklığa düştüler? Artık onlar hiçbir yol bulamazlar.
10
Dilerse sana bunlardan daha iyisini, altlarından ırmaklar akan Cennetleri verecek ve sana saraylar ihsan edecek olan Allah çok yücedir.
11
Onlar zaten (kıyamet) saatini yalanlamışlardı. Kıyameti yalanlayanlar için alevli bir ateş hazırladık.
12
O ateş onları uzaktan görünce onun büyük bir öfke ile çıkaracağı şiddetli uğultusunu işiteceklerdir.
13
Onlar elleri boyunlarında bağlanıp, onun dar bir yerine atıldıklarında orada: «Ölüm» diye feryat ederler.
14
«Bugün ölümü bir kere değil, birçok kere temenni edin!» (denilecek).
15
De ki: «Bu mu daha iyi, yoksa takvâ sahiplerine vadedilen Ebedilik Cenneti mi? Orası, onlar için bir mükâfat ve (huzura kavuşacakları) bir varış yeridir.»
16
Onlara orada istedikleri vardır ve (orada) ebedi kalırlar. Bu Rabbinin üzerine, (yerine getirilmesi) istenen bir vaaddir.
17
O gün Rabbin, onları ve Allah’tan başka ibadet ettiklerini bir araya toplar ve şöyle der: «Şu kullarımı siz mi saptırdınız yoksa kendileri mi yoldan saptılar?»
18
Derler ki: «Seni tenzih ederiz. Senden başkalarını veliler edinmek bize yaraşmaz. Fakat sen onları ve babalarını faydalandırdın. Sonunda zikri unuttular ve helâk olan bir kavim oldular.»
19
İşte söylediklerinizde sizi yalanladılar. Artık ne üzerinizdeki azabı def edebilirsiniz, ne de bir yardıma güç yetirirsiniz. Sizden kim zulmederse ona büyük bir azabı tattırırız.
20
(Rasûlüm!) Senden önce gönderdiğimiz bütün peygamberler de hiç şüphesiz yemek yerler, çarşılarda dolaşırlardı. (Ey insanlar!) Sizin bir kısmınızı diğer bir kısmınıza imtihan (vesilesi) kıldık. (Bakalım) sabredecek misiniz? Rabbin her şeyi hakkıyla görmektedir.
21
Bizimle karşılaşmayı ummayanlar; «Bize ya melekler indirilmeliydi ya da Rabbimizi görmeliydik.» dediler. Şüphesiz onlar, kendi nefislerinde büyüklüğe kapıldılar ve büyük bir taşkınlık gösterdiler.
22
Melekleri gördükleri gün, işte o gün günahkârlara müjde yoktur. Melekler onlara: «Sizin için (müjde) yasak edilmiştir, yasak! diyeceklerdir.
23
Onların yaptıkları bütün amellere yöneldik ve saçılmış toz zerreleri haline getirdik.
24
O gün cennetliklerin kalacakları yer daha hayırlı, dinlenecekleri yer daha güzeldir.
25
O gün gök bulutlarla yarılıp parçalanacak ve melekler bölük bölük indirilecektir.
26
O gün gerçek hükümranlık Rahman’ındır ve kâfirlere zorlu bir gün olacaktır.
27
O gün zalim kimse, (çaresizlik içinde) ellerini ısırıp şöyle diyecektir: «Ne olurdu; ben de peygamberle beraber aynı yolu tutsaydım!»
28
«Yazıklar olsun bana, keşke falanı dost edinmeseydim!»
29
«Andolsun, Kur’an bana geldikten sonra beni ondan o saptırdı. Zaten Şeytan, insanı yardımcısız bırakıverir.»
30
Rasul: «Ya Rabb! Gerçekten benim kavmim bu Kur’an’ı terk etti» dedi.
Sonraki 30 ayet →