1
Nûn. Kaleme ve kalem ehlinin satır satır yazdıklarına yemin olsun ki:
2
Rasûlüm! Rabbinin nimeti sâyesinde sen bir deli değilsin!
3
Senin için asla bitip tükenmeyecek bir mükâfat vardır.
4
Muhakkak ki sen pek yüce bir ahlâk üzerindesin.
5
Yakında sen de göreceksin onlar da görecekler:
6
Hanginizde bir delilik, bir mecnunluk olduğunu!
7
Yolundan sapanları Rabbin çok iyi bilir; doğru yolda olanları en iyi bilen de O’dur.
8
Öyleyse gerçeği yalanlayanlara itaat etme!
9
İstiyorlar ki, sen inancından taviz vererek onlara yumuşak davranasın da, buna mukâbil onlar da sana yumuşak davransınlar.
10
Uyma sen sürekli yemin edip durana, aşağılık kimseye,
11
Dâimâ kusur arayıp iğneleyen, insanların şerefiyle oynayan, durmadan laf getirip götürene,
12
İyiliğin sürekli önünü kesen, davranışlarında hiç ölçü tanımayan, alabildiğine günaha dadanmış olana,
13
Kaba ve katı kalpli olup, üstelik soysuzlukla damgalanmış kimseye.
14
Malları ve oğulları var diye sakın onlara boyun eğme!
15
Ona âyetlerimiz okunduğunda: “Bunlar, öncekilerin masalları!” der, geçer.
16
Merak etme! Yakında burnunun üzerine cehennemlik damgasını vuracağız!
17
Şüphesiz biz, böyle nimetler vermek suretiyle insanları sınıyoruz. Tıpkı bir zamanlar şu bahçe sahiplerini sınayıp belâya uğrattığımız gibi: Hani onlar, sabah olur olmaz bağlarının ürününü toplayacaklarına dâir yemin etmişlerdi.
18
“Allah dilerse” diyerek bir istisnâ da yapmamışlardı.
19
Onlar henüz uykudayken Rabbin katından gelen kuşatıcı bir âfet o bahçeyi sarıverdi.
20
Sarıverdi de, bahçe tamâmen yanarak simsiyah bir kül yığını hâline dönüverdi.
21
Sabahleyin, olup bitenden habersiz birbirlerine seslendiler:
22
“Haydin” dediler, “madem devşireceksiniz, erkenden ekininizin başına gidin!”
23
Hemen yola koyuldular. Bir yandan da aralarında fısıldaşıyorlardı:
24
“Aman ha” diyorlardı, “bugün orada fakir makir kimse yanınıza sokulmasın!”
25
Yoksulları yardımdan mahrum bırakma kararlılığı içinde ve ürünleri toplayacaklarından da emin olarak erkenden çıkıp gittiler.
26
Ama bağın küle dönmüş hâlini görünce apışıp kaldılar: “Gâliba biz yolumuzu şaşırdık, yanlış yere geldik!” dediler.
27
Çok geçmeden gerçeği anladılar: “Yoo, doğrusu biz felâkete uğradık, mahsulümüz elden gitti!” diye feryat ettiler.
28
İçlerinden en akıllı, en insaflı olanı: “Ben size Allah’ı tesbih etmenizi; O’nun kudret ve iradesine ortak olmaya kalkışmamanızı söylememiş miydim” diye uyardı.
29
Bunun üzerine hatalarında ısrar etmeyip: “Rabbimizi tesbih ederiz. Doğrusu biz kendimize yazık etmişiz” dediler.
30
Ardından kendilerini ve birbirlerini kınamaya başladılar:
Sonraki 22 ayet →